Encuentro vacío
en una vacía botella
mirando al horizonte
o en lo profundo de las estrellas
pero no encuentro mas vacio
tan grande es mi tragedia
que en mi despreciable existencia
que mi inteligencia destierra
existencia indigna
en un mundo de Adonis
hechos de seda
y de corazon piedra
silencio a gritos
como pedradas a un perro
gigantes frios de vidrio
opacos como el acero
Ya se que hay en el mundo
fantasmas oientes de mi alma
que sangrante se desguaza
sin encontrar la calma
Subscriure's a:
Comentaris del missatge (Atom)
1 comentari:
Que t'has fet poeta? :P
No l'entenc gaire, però dona sensacions, i això està bé ;) A veure si ens veiem un d'aquests dies!
Publica un comentari a l'entrada